KENNIS ('97 of '98)
“In staat zijn tot”
Zaterdagavond. In de disco stoot ik een meisje aan. Ze was me nog niet eerder deze avond opgevallen. Ik ben al wel twee uur aanwezig, en heb daarvan ongeveer een half uur gedanst. Wij (mijn vrienden en ik) staan net aan de bar. De jonge vrouw (20) is even groot als mij. Als je het objectief zou bekijken zou ze niet echt opvallen. Raar maar waar: Janette Modaal. Zo heette ze niet, maar als er een gemiddeld persoon was dan zou zij het zijn of ongelooflijk dicht bij zitten.
Uit standaard aardigheid bood ik haar aan om het verspilde drankje te betalen, of een nieuwe op mijn rekening te nemen. Ze accepteerde het laatste en ik kocht voor haar een Tequila Sunrise. (dat ding kostte een fortuin!!)
Al met al kwam een gesprek goed op gang. Ik kon haar makkelijk aan het lachen maken, want ze had hetzelfde gevoel voor humor als mijn vrienden. Haar vriendinnen hebben echter minder plezier in ons vertier. Ze vragen aan haar of ze mee gaat dansen, midden in ons gesprek. Als ze de vraag hoort, kijkt ze mij aan met de vraag op haar gezicht. Samen gaan we dan dansen. Mijn vrienden kijken mij een beetje raar aan als wij hand in hand terug komen lopen. Het meisje heet Denise. Ze stelt zelf voor om mijn vrienden te leren kennen.
Daarop reageren mijn vrienden nogal raar (had ik het gevoel dan). Ik denk dat hoofdzakelijk komt omdat dit mij nog nooit overkomen is. Nog nooit eerder een gesprek met een vreemde dame begonnen, ook nog nooit met een vreemde dame gedanst en zeker niet hand in hand terug gekomen van de dansvloer. Denise gaat recht tegenover mij zitten. Ze heeft blond haar tot op haar schouders, donkerblauw-grijze ogen. Ook ogen die niet opvallen. Zo op het eerste gezicht niet mijn type, maar mijn vrienden weten niet precies wat mijn type is of was omdat ik nog nooit een voorbeeld had kunnen geven, of meenemen. In haar vriendengroep zaten alleen maar meiden. Die kwamen na een kwartier ook erbij. Ik kon het niet ontwijken, maar Denise zat wel de hele tijd mij aan te gapen. (dat gevoel had ik) Ze was wel erg vriendelijk, lief en aardig. Maar ik had er verder geen gevoelens voor.
Nadat Denise aan het dansen was met een van haar vriendinnen, begon een van haar overige vriendinnen mij aan een kruisverhoor te onderwerpen. Ze vroeg dingen, die ik niet face-to-face zou durven vragen. Als ik het werkelijk zou willen weten deed ik dat via makkelijkere manieren. (bijv. Mail) Ze vroeg of ik ook een vriendin had, hoeveel ik er had gehad. Op alles kon ik de waarheid antwoorden. Niks, njet, nada, ZIP! Ik zag geen verbazing in haar ogen. Wel vertelde ze mij nog dat Denise nog nooit eerder een vriend had gehad. Ik keek verbaasd, ik had helemaal niet verwacht dat ze me dat zou vertellen. (ik zag het als overbodig, irrelevant) Maar het meisje verdween, en ik heb haar die avond verder niet meer gezien. Ze kende Denise dus goed genoeg om dat te weten.
Volgens een kameraad van mij (een versierder, hij had in het weekend twee verschillende vriendinnen die we dan het volgende weekend niet meer zagen) zat ik gebakken. Ik begreep wel wat hij bedoelde maar ik kon het niet in mijn situatie omzetten. Ik kon het mij niet inbeelden.
Het overgrote deel van mijn vrienden moet vroeg naar huis. De versierder had zijn avond niet, en wou ook naar huis. Daardoor besloot ik ook maar om op te stappen. Uit het niets wou Denise ook naar huis. Een minuut geleden had ze me nog gevraagd om te dansen, ik had nee gezegd omdat mijn voeten al pijn deden. Ik had nog nooit eerder een heel uur gedanst op een avond. Ze vroeg aan mij of ik haar naar huis wou brengen, ik had al toegezegd voordat ik te horen kreeg waar ze woonde. Ze woont in Weerdinge.
De fietstocht daarheen zou minimaal een half uur duren. Gelukkig woont een vriendin uit mijn groepje er ook. We fietsten met ons vieren naar Weerdinge. (de vriendin en mijn kameraad (haar vriendje) en Denise en ik)
Mijn kameraad en ik fietsten achter de dames aan. Ook al fietsten ze niet hard, mijn kameraad en ik fietsten nog langzamer. De dames praten met elkaar en letten dus even niet op ons. Mijn kameraad zei nog tegen mij dat het leek of Denise het jammer vond dat zij ook meegingen de kant van Weerdinge op. Bij mijn gezonde verstand (als ik die al had) leek het mij normaal dat iemand een escort mee terug vroeg naar een afgelegen dorpje. Nikki (de dame uit mijn vriendengroepje) had mij ook al een paar keer gebruikt als escort. Niet omdat ik dat zo graag wou, maar omdat ik het weer had beloofd aan haar vriend. Nu had haar vriend nog een uur over om haar zelf weg te brengen. Nikki woonde in het begin van Weerdinge, en Denise aan het eind. Mijn twee vrienden sloegen af bij Nikki’s huis en wij fietsten door.
Bij Denise’s huis stapten we af. Denise gaf mij een kus. Eigenlijk ging dat een beetje verkeerd. We hadden geen van beide ervaring, en we deden onze neuzen aan elkaar zeer. We konden er beide nog wel om lachen. Ze probeerde het nog een tweede keer, deze kus duurde langer. Als het nog ietsjes langer had geduurd, zou ik zonder adem hebben komen te staan. Ik kon dus absoluut niet zoenen. Dat stoorde mij wel, maar zij had er klaarblijkelijk geen problemen mee. Ze wou mij zelfs een derde keer zoenen, maar gelukkig (ik wist echt niet wat ik moest doen) tikte iemand achter ons op de ramen. Duidelijk ontstemd door de onderbreking, gaf ze mij een kusje op mijn wang en rende ze naar binnen. Verbaasd door het hele gebeuren stapte ik weer op mijn fiets en fietste rustig richting huis.
Bij Nikki’s huis stonden mijn vrienden nog buiten. Ik had hun niet eens gezien en vanuit het donker riep mijn kameraad (Dominic, hij is halfbloed) mij toe. Ik wachtte op hem. We fietsten na een tijdje weer verder, hij vroeg nieuwsgierig hoe het was gegaan. Hij zei nog wel dat het snel was gegaan. Ik vertelde hem de waarheid. Ik was door Denise gekust. Hij deelde mij mee, dat het jammer was dat wij onderbroken waren.
Tijdens de snellere rit terug naar mijn huis, moest Dominic mij verscheidene malen corrigeren omdat ik de verkeerde dingen in het verkeer deed. Hij grapte dat Denise wel veel indruk had gemaakt. Ik zei daar niets over, maar dacht wat anders. Ik kon niet begrijpen dat Denise wat in mij zag. Ik bedoel niet in de manier van dat ik een slechte jongen ben, maar dat ik niets zag in haar. Ik ging mijn gedrag na (van de hele avond) en kon niets vinden waardoor ik Denise aanleiding had gegeven om te denken dat ik haar leuk vond. Ik had haar ook wel verteld dat ik bruine ogen altijd al mooi had gevonden. Maar ik moet toegeven dat dat eigenlijk niets hoeft te betekenen. Ook moest ik toegeven dat de kus mij niet verkeerd was gevallen. Op een gegeven moment vond ik het zelfs stom dat ik niet had geprobeerd “terug” te kussen. Ook al wist ik niet hoe dat zou moeten.
In mijn bed had ik besloten dat het waarschijnlijk toch maar een één avond sjans zou zijn. Dan had ik zoiets ook meegemaakt. Met dat in mijn gedachten ging ik slapen. Het was tenslotte ook al 4:00, ofwel 5:00 want de klok moest nog een uur vooruit. Ik was moe genoeg van al dat gefiets en gezoen (tenminste het nadenken erover). Snel sliep ik in.
Zondag-middag. Om 12:00 ging de telefoon, ik sprong uit bed en rende de twee trappen af (ik slaap op zolder). Aan de telefoon was Denise. (ze kwam aan mijn nummer via Nikki)
Ze vroeg of ik vanmiddag bij haar wou eten. Ik keek om mij heen. Op het briefje dat naast de telefoon lag las ik dat mijn ouders weg waren naar mijn opa en zijn vriendin, en dat ze daar bleven tot aan het eind van de avond. Ik moest zelf dus voor het eten zorgen. Nadat ik gehoord had wat we dan zouden gaan eten, stemde ik toe. Ik zou er om 13:00 uur zijn. Nadat ik mijn dorst had gelest, herinnerde ik wat er gisteravond had afgespeeld. Mijn fantasie stelde mij vanalles in het vooruitzicht.
Daar aangekomen bleek dat ze alleen thuis was. We gingen naar haar kamer. (dat leek me al overbodig) Ze was eigenlijk niets veranderd, terwijl dat nog wel eens voorkomt. Meestal nadelig, heeeeeel soms voordelig. (verandering van donkere disco naar licht van de dag)
Ze zei eigenlijk niets (ik kan me niets herinneren) en ze begon mij gelijk te zoenen. Deze keer met meer overgave, net of ze meer ontspannen was. Dit had ik totaal niet verwacht. Want de verandering zou ook mij nadelig beïnvloed kunnen hebben. Blijkbaar deed dat het niet.
Haar kussen werden veel intiemer. Ik was nog nooit zo gezoend. Eigenlijk was het geen zoenen meer. Mijn lusten werden door haar hevig opgezweept. Het ging eigenlijk allemaal veel te snel. Ik kende haar niet tot nauwelijks. Op dat moment deerde mij dat helemaal niet. De gevoelens die ik ervaarde waren compleet nieuw en erg lekker. Ze liet mij toe om verder over haar lichaam te strelen. Ik kreeg net door hoe het zoenen lekkerder kon. Blijkbaar vond zij het ook lekker. Als ik naar achteren schoof om rechter op te gaan zitten (we zaten op het bed) schoof zij snel mee en wou verder zoenen.
Na een kwartier hoorden we de deuren van het huis. Ze stond op met een glimlach en gaf me nog snel een zoen. Ze rende naar de trap, iemand kwam haar al tegemoet op de trap. Even was er geroezemoes, en een korte vreugdekreet. De een liep verder de trap af en de ander kwam verder naar boven.
In Denise’s kamer kwam het meisje lopen (het meisje dat mij aan het korte kruisverhoor had onderworpen). Ze leek wel een beetje boos, het was niet overduidelijk maar vriendelijk keek ze echt niet.
Ze kwam naar mij toe en gaf mij een intieme zoen. Ze had duidelijk meer techniek. Ze drukte even haar lichaam tegen de mijne. In alle klassen overtreft zij Denise. (het bleek haar zusje te zijn) (ze leken echt niet op elkaar) Denise’s zus was veel knapper, en veel beter gebouwd. Stel: je zou honderd jongens voor de keuze stellen, dan zouden alle honderd voor het zusje kiezen. (keuze: zusje of Denise)
Ik begreep alweer totaal niets. Geen enkele duidelijke reden was aanwezig voor de kus. Denise kwam weer naar boven. Met glimlach.
Al snel zoende ze mij weer. Toen pas werd het mij duidelijk. Volgens mij was het de bedoeling van haar zusje mij duidelijk te maken waarom ik bij Denise was. Het was niet voor liefde maar puur om het genot. De seks.
Die gedachten ramden er bij mij in. Ik kreeg een rood hoofd, en een aanval van schuldgevoelens. Ik merkte toen pas wat ik allemaal had gedaan. Het was nu overduidelijk dat Denise gek op mij was. Maar dat ik niets voor haar voelde en alleen doorging omdat ik werd gekust.
Door haar voelde ik mij gewild, dat werd ik; door haar.
Op een manier kreeg ik het uit mijn mond. Ik zei alles wat ik dacht hardop. Ik vertelde Denise de echte reden, de echte reden voor het feit dat we bij elkaar waren. Dat alles hakte er bij haar in. Ze barste in tranen uit.
Ze wachtte tot ik haar vast zou pakken, ik kon het niet. Ik stapte de trap af. De geluiden van haar pijn waren onderaan de trap nog te horen.
Ik pakte mijn jas van de kapstok, de benedendeur ging open. Haar zusje stapte naar buiten. “Je moet haar maar troosten. Kun je haar vertellen dat ik zoiets nooit meer doe?” Ze knikte instemmend. En liep naar boven.
De grootste berg schuldgevoelens ooit stapelden zich bij mij op. Mijn knieën knikten. Ik had altijd gedacht dat ik redelijk intelligent was. Nooit had ik gedacht dat ik zo hard achter mijn lusten aan had kunnen rennen.
Thuis stapte ik snel onder de douche. Ik boende mijn hele lichaam. Zo hard dat ik overal rode strepen en krassen kreeg. Ik voelde mij vies, eigenlijk een crimineel. Dat gevoel had ik ooit eerder gehad. Toen ik negen was had ik een jongen van zeven tegen zijn hoofd geslagen omdat hij een van mijn jongere kameraden peste. Twee maanden later overleed de jongen aan een hersenvliesontsteking. Toen was het voor het eerst dat ik ooit zo hard had gejankt. Nu pinkte ik wel een traan weg, bij die herinnering. Ik had toen mijzelf de schuld gegeven. Een paar jaar later, was ik intelligent genoeg om erachter te komen dat ik niet de oorzaker was van zijn dood.
Maar dit, dit deed ik toch wel helemaal alleen.
Een paar uur later, het was rond zes uur, zat ik TV te kijken. De telefoon ging weer. Ik nam op. Het was Lisa. Ik kende helemaal geen Lisa. Het bleek dat het het zusje van Denise was. Ze wou met mij praten. Ik stemde met veel twijfel toe. Dit kwam grotendeels door mijn nieuwsgierigheid. Hoe kon ze zo door mij heen kijken? De echte reden van mijn relatie met Denise zien? Zelfs mij beter kennen dan ik zelf.
We spraken af bij de Hema. Dit lag ongeveer in het midden van ons. (de afstanden van mijn huis naar die van Denise)
Daar stond ze al. We praten. Met weinig woorden, maar ik werd er veel wijzer van. Zij had wel gezien dat Denise niet mijn type was, en dat ik mij niet tot haar aangetrokken voelde. Ze was daarom ook verbaasd dat ik vanmiddag er was. Tot mijn verbazing vertelde ze mij, dat ze niet verwacht had dat ik de hint zou hebben begrepen. Ik vroeg naar Denise, hoe zij het had doorstaan.
Lisa zei dat zij het had uitgelegd. Raar maar waar was Denise grof beledigd, maar ook een beetje gevleid. Achter ons kwam Denise aanlopen. Denise en ik praatten voor een tijdje. Ik kon haar toch weer aan het lachen krijgen. Gelukkig namen afscheid als vrienden. We beloofden dat we alleen aan het positieve dingen van onze relatie zouden denken. Terwijl ze met hun fietsen weg liepen zei Denise nog: Je zoent wel lekker.
Nog verbaasder dan ik al was (alles wat ik dacht dat nooit meer goed zou komen, kwam toch weer goed!) fietste ik terug naar huis.
Maandag. Nog in de roes van de compliment. Voel ik vlinders in mijn buik. Voor Lisa. Maar ik pas nu wel op. Vanaf nu zal ik goed bij mijzelf moeten kijken of de relatie wel de relatie die mijn hart wil, en niet mijn hormonen.
Niemand meer pijn doen is een nobel streven, onmogelijk; maar ik wil het toch proberen. Ik hoop dat ik genoeg heb geleerd. Want niets geeft mij een kloteriger gevoel dan iemand anders klote laten voelen.
Volgende week gaan we met beide vriendenclubben naar een film.
Ik hoop dat het wel gezellig wordt.
J.W