Waarom heb ik toen gelogen?
Iemand vroeg; 'Wat vind je van haar?
Een standaard antwoord was het gevolg;
"Wel leuk".
Het leek mij niet prettig te zeggen dat ze
op zich wel aardig was, maar verder (voor een liefde) niet interessant.
Ik ben eindeloos nieuwsgierig naar mensen,
vooral iemand, de onderwerp van de vraag,
die 'veel' op een bepaald gebied van
gevoelens heeft meegemaakt.
Toch vond ik het jammer, dat mevr. X, het onderwerp,
niet geïnteresseerd was in mij.
Ergens, diep verscholen, zit een drang
om haar blij te maken, haar te 'verlichten'.
Maar nog dieper, wil ik
die verantwoordelijkheid niet.
Ik heb toen gelogen omdat ik haar wou
helpen.
Omdat ik mijzelf niet te veel moeilijkheden wou bezorgen.
Omdat ik mij niet in haar persoon, maar in haar ervaring interesseer.
Omdat dat het mij gestolen kan worden
Omdat ik X niet pijn wil doen (nu nog steeds niet dus)
Omdat het van mij verwacht werd
Omdat het het snelst was
Toen de vraagster wou weten wat wel leuk was:
- aardig
- intelligent
- lief
en niet lelijk. (politiek is toch nog ergens goed voor)
En de vraag voor jullie:
Over wie heb ik het?
Er is er een die het weet!
(xcl. mijzelf)